Uit de Westerschelde, van dezelfde verzamelaar als die van de eerder geopenbaarde Hinnites, hebben we een heel erg aardig fossiel gekregen, namelijk een doublet van Terebratula grandis. De exacte naam van deze veel voorkomende soort is mij niet duidelijk, maar Dave Harper (Kopenhagen) suggereerde dat het om Apletosia maxima (Charlesworth) zou moeten gaan.
Terebratula’s zijn een niet zeldzame verschijning in het Westerschelde materiaal, maar de vondst van een doublet is toch wel opmerkelijk. Het stuk, verzameld door Albert Hoekman in augustus-september 2002 aan boord van BR (Breskens) 8 in of de Wielingen, de Honte of de Put van Terneuzen (helaas heeft hij geen precieze gegevens meer). Het meest waarschijnlijk lijkt mij toch wel de laatste vindplaats, alwaar ik zelf in juli ook verschillende Terebratula’s heb verzameld.
Het stuk is begroeid met recente zeepokken. De steelklep is enigszins beschadigd. De twee kleppen zijn aaneengekit door grijs tot grijsgroene fijnkorrelige zandsteen. Als de Put van Terneuzen de herkomst is van dit exemplaar, dan gaat het waarschijnlijk om een Laat Miocene of Vroeg Pliocene vondst (Wesselingh & van Nieulande, deze aflevering). Het exemplaar doet me erg denken aan de doubletten die we in de Naturalis collectie hebben van de zanden van Deurne (Laat Mioceen) uit de omgeving van Antwerpen. Echter, het wat grijzige karakter van de zandsteenopvulling zou erop kunnen wijzen dat dit exemplaar van Pliocene ouderdom is, daar vrijwel alle fossielhoudende Mioceen afzettingen in de omgeving van Zeeland een donkergrijze tot groenzwarte kleur hebben.